Het relaas van een medewerkende die nog steeds moeite heeft met de techniek
Op woensdagmiddag bemerk ik in mijn agenda een onduidelijk krabbeltje wat ik uiteindelijk thuis kan brengen als een programmaopname voor Oei- Oei. Oei-Oei… Mijn vrouw in de nachtdienst en met deze avond erbij en een andere vergadering minstens twee avonden weg. Maar ja, dat zijn mijn problemen!
Thuisgekomen vindt mijn vrouw het al zo vreemd dat ik 's avonds zo vlot ben met het eten en zo bereidwillig ben om mee te helpen met de afwas en de hond zo snel mogelijk uit wil laten. Het beestje kan er ook niks aan doen, maar ik vind dat hij wel een lange draai heeft om zijn behoefte te doen. Bij binnenkomst zegt mijn vrouw 'Ik heb het al gezien op de kalender: Oei-Oei, dat stond er eergisteren nog niet op!' Gelukkig kent ze me al en accepteert mijn vrijetijdsbesteding.
Ik trek snel mijn jas aan en begeef me naar het ziekenhuis. Gelukkig heb ik vorig jaar ook een pasje laten maken zodat ik op het parkeerterrein bij de polikliniek mijn auto kwijt kan.
Bij de portier aangekomen schrijf ik in het boek mijn gegevens en krijg de sleutel overhandigd. Door het zgn 'bijpraten over vroeger' geeft hij de verkeerde sleutel alwaar ik voor de deur van de studio (onderin het keldercomplex) achter kom en me weer naar boven moet begeven. Met een brede smile op zijn gezicht krijg ik de goede sleutel.
Nadat ik een poging ondernomen heb om nog snel een thermoskan koffie te ontfutselen bij de dames van de huishoudelijke dienst begin ik muziek bij elkaar te zoeken voor de samenstelling van het programma. Ik probeer me altijd in te leven in de doelgroep (de luisteraars) en stel het programma ook zodanig samen dat er voor elk wat wils in zit: Genres van smartlap tot soul; van lichtklassiek tot cabaret etc.
Het stapeltje cd's en de verzoekjes die ik mag verwerken in het programma heb ik ook inmiddels gereed liggen (waar is de tijd dat we 40-60 verzoekjes te verwerken kregen!).
Door het teruglopen van het aantal medewerkers komt het nogal eens voor dat je volledig aangewezen bent op jezelf. Tenzij je als nieuwe medewerker binnenkomt, want dan wordt je goed begeleid. Ik draai nu ruim 39 jaar mee en ben nog opgevoed met 1 microfoon, 1 draaitafel en 1 knop en mocht starten na een 'stemtest' en men gaat er vanuit dat ik van alle technische snufjes op de hoogte ben. Het is bij mij net als carnavalsmuziek: als de periode afgelopen is en men gaat over op vernieuwing dan begin ik net e.e.a. onder de knie te krijgen. Zo ook met apparatuur.
Zoals een goed presentator en geluidsman betaamt begin je altijd met een gezonde brok spanning en zenuwen. Alles klaar? Cd's startklaar in de cd-speler, microfoon uitgetest? Minidisk gereed? Minidisk gereed? Minidisk gereed? Hoe werkte dat ding ook al weer?
De beschrijving vanuit het boekje erbij gepakt - de uitgewerkte toelichting van een collega erbij gepakt en stapsgewijs begin ik vol goede moed aan de gebruiksaanwijzing van 4 pagina's lang.
Het is alleen jammer dat ik in bepaalde stappen blijf steken omdat het scherm net iets anders aangeeft dan datgene wat er beschreven staat. Ik probeer telefonisch ruggespraak te houden met mijn collega die niet thuis blijkt te zijn. Na anderhalf uur stoeien geef ik het op, ik kom er niet uit en denk vol nostalgische gevoelens aan de tijd van toen…
Tijdens de eerstvolgende vergadering met mijn vrienden van Oei-Oei moet ik ruiterlijk toegeven dat ik bijna 9 uur aan opgenomen programmaonderdelen heb gewist!
Ik had gelukkig nog een uitweg en kon mijn collega's wijzen op het feit dat ze toch aan de 'verversing' van hun programma's toe waren.
Na dit voorval heb ik me voorgenomen alleen nog maar met de presentatie bezig te houden…